Prof. zw. dr hab. Tadeusz Srogosz jest pracownikiem Instytutu Historii Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, gdzie pełni funkcję kierownika Zakładu Metodologii i Historii Historiografii oraz kierownika Studiów Doktoranckich. W latach 1999–2004 był dziekanem Wydziału Filologiczno-Historycznego. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się wokół historii Polski nowożytnej, zwłaszcza zaś warunków bytowych i zdrowotnych, dziejów administracji, dziejów wojskowości polskiej, a także historii nauki i metodologii historii. W swoim dorobku ma około 150 publikacji, w tym książki: „Problemy sanitarno-zdrowotne w działalności administracji Rzeczypospolitej w okresie stanisławowskim” (1993), „Dżuma ujarzmiona? Walka z czarną śmiercią za Stanisława Augusta” (1997), „Pomoc weteranom, rannym i chorym na ziemiach polskich w latach 1806–1807” (2001), „Między biologiczną egzystencją człowieka w dziejach a historią nauki” (2003) i „Żołnierz swawolny. Z dziejów obyczajów armii koronnej w XVII wieku” (2010).

Profesor Srogosz należy do licznych towarzystw naukowych i organizacji społecznych. Jest między innymi członkiem Europejskiego Towarzystwa Historii Medycyny i Zdrowia z siedzibą w Strasburgu, członkiem honorowym Instytutu Archeografii i Źródłoznawstwa Ukraińskiej Akademii Nauk, członkiem honorowym Białoruskiego Towarzystwa Historyków Medycyny, członkiem honorowym Towarzystwa Edukacyjnego „Wieniawa”, wiceprezesem Fundacji „Humanitas et Scientia”, członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego Oddział w Częstochowie. Jest także członkiem Komitetu Redakcyjnego czasopisma „Medycyna Nowożytna. Studia nad Kulturą Medyczną”, wydawanego przez Instytut Historii Nauki Polskiej Akademii Nauk.

Wykład prof. Tadeusza Srogosza dotyczyć będzie roli kobiet w życiu żołnierzy staropolskich, a właściwie wielu ról. Prawo wojskowe pozwalało na przebywanie w obozach wojskowych i na kwaterach żonom żołnierzy, dlatego niektórzy zawierali fikcyjne małżeństwa, ukrywając w ten sposób prostytutki, które były zwalczane przez hetmanów, zwłaszcza w obliczu nieprzyjaciela. W źródłach są liczne dowody na to, że żołnierze wozili z sobą kobiety, nie będąc z nimi w oficjalnym związku. Żołnierze odwiedzali domy uciechy (lupanary, bordele), korzystali też z miłości sprzedajnej w karczmach, szynkach etc. W XVII w. w Europie, zwłaszcza podczas wojny trzydziestoletniej kobietę, zwłaszcza plebejkę, traktowano często, jak zdobycz wojenną, dlatego zdarzały się liczne gwałty. Jednakże w Rzeczypospolitej Obojga Narodów prawo wojskowe przewidywało za gwałt karę śmierci, dlatego ten rodzaj przestępstw zdarzał się niezmiernie rzadko.

Wykład odbędzie się 21 listopada (środa) o godz. 17 w Instytucie Historii AJD (al. Armii Krajowej 36a), sala 26. Wstęp wolny.